Mocna herbata

Przygotuj:
*3 szklanki
*łyżeczkę
*sodę
*kwasek cytrynowy lub ocet

Zaparz około 200cm3 herbaty (powinna mieć ciemny odcień). Postaw na stole 3. szklanki. Do każdej z nich nalej jednakową ilość herbaty. Do pierwszej dodaj pół łyżeczki sody, drugą zostaw do porównania, do trzeciej dodaj pół łyżeczki kwasku cytrynowego lub łyżkę octu. Obserwuj dokładnie zabarwienie roztworu. Barwa w szklance pierwszej zmienia się na ciemnobrunatną - charakterystyczną dla mocnego naparu, w trzeciej natomiast nabursztynową - charakteryzującą słabą herbatę . Zawarte w herbacie pochodne taniny zmieniają barwę pod wpływem pH. Dodatek sody (NaHCO₃, który łatwo hydrolizuje, gdyż jest solą słabego kwasu i mocnej zasady, podnosi stężenie jonów wodorotlenkowych (OH^-) w roztworze, a co za tym idzie zwiększa pH (odczyn zasadowy). Dodanie kwasu cytrynowego lub octowego (C₆H₈O₇*H₂O, CH₃COOH), które dysocjując zwiększają stężenie jonów wodorowych (H⁺) w roztworze obniża pH (odczyn kwaśny).

Zdjęcie z efektem końcowym:

Zegar jodowy

Zegar jodowy jest jedną z tak zwa­nych reak­cji zega­ro­wych, które pole­gają na sprzęże­niu dwóch rów­no­le­głych reak­cji: szyb­kiej i powol­nej. Efekt obja­wia się zwy­kle zmianą barwy roz­tworu zacho­dzącą nagle po pew­nym cza­sie.

 Składniki:

• skro­bia ziem­nia­czana,
• jodyna,
• nad­tle­nek wodoru 3% (woda utle­niona),
• wita­mina C (kwas askor­bi­nowy)

Kwas Askorbinowy jest to orga­niczny związek che­miczny będący pochodną glu­kozy o wzo­rze suma­rycz­nym C₆H₈O₆. Wzór struk­tu­ralny:Jodyna zaw­dzięcza swoją bru­natną barwę roz­pusz­czo­nemu w niej jodowi. Dzięki dodat­kowi kwasu askor­bi­no­wego jod zostaje zre­du­ko­wany do jonów jod­ko­wych, które nie dają w roz­two­rze żad­nej barwy (następuje odbar­wie­nie). Reduk­cja jodu jest zja­wi­skiem powol­nym. Nad­tle­nek wodoru ma dzia­ła­nie prze­ciwne: szybko utle­nia jodki do wol­nego jodu. Jest to jed­nak możl­iwe dopiero po wyczer­pa­niu zapasu kwasu askor­bi­no­wego. Wła­śnie to jest odpo­wie­dzialne za opóźn­ie­nie wystąpie­nia zmiany barwy. W momen­cie wyczer­pa­nia w roz­two­rze kwasu askor­bi­no­wego docho­dzi do gwałt­ow­nego utle­nie­nia jod­ków. W roz­two­rze poja­wia się sto­sun­kowo duża ilość wol­nego jodu, który wiążąc się ze skro­bią daje ciem­no­gra­na­towe zabar­wie­nie.

*filmik będzie zmieniony*

Mieszanie oleju z wodą

Należy przygotować przezroczystą plastikową butelkę ze szczelną nakrętką, olej kuchenny, barwnik spożywczy (może być również atrament) oraz sól.

Do butelki nalewa się wody(do dwóch trzecich objętości) i kilka kropel barwnika.Do tak przygotowanego roztworu dodaje się olej, tak by utworzyła się warstwa na powierzchni wody i posypuje się go kilkoma szczyptami soli. Dodanie większej ilości soli 

wydłuża trwanie eksperymentu. W trakcie doświadczenia woda i olej nie mieszają się. Cząsteczki wody zbudowane są z jeszcze mniejszych ciał, czyli atomów. Wszystkie atomy mają ładunek elektryczny, który może być dodatni, ujemny lub obojętny. Jedna część molekuły wody ma przeważający ładunek dodatni, a druga ujemny. Takie cząsteczki, zwane polarnymi, lubią trzymać się razem. Molekuły oleju są zupełnie inne. Ich ładunki elektryczne są rozłożone dość równo. To są cząsteczki niepolarne. Kiedy próbuje się zmieszać jeden typ molekuł z drugim, polarne cząsteczki wody tak mocno trzymają się

razem, że wypychają olej na powierzchnię. Gdy dosypuje się soli, spada

ona na dno, ciągnąc za sobą smugi oleju. Dzieje się tak, ponieważ sól ma większą gęstość od wody. W czasie, gdy sól zdąży rozpuścić się w wodzie, olej powróci na powierzchnię.

Gazowana Woda

Woda gazowana (woda sodowa) – woda sztucznie nasycona dwutlenkiem węgla. Została "wyprodukowana" po raz pierwszy około połowy XVIII wieku przez chemików (źródła podają różne nazwiska, np. Johann Jacob Schweppe), którzy przepuszczali przez wodę dwutlenek węgla otrzymywany z sody i kwasu.

Przedstawiam poniżej jak wykonać gazowaną wodę domowej roboty przy użyciu sody i octu.

Należy przygotować:
-szklankę wody
-10% ocet
-sodę oczyszczoną w proszku

Do wody wsypuje się sodę. Następnie do powstałego w ten sposób roztworu dodaje się ocet. Obserwuje się wydzielanie się pęcherzyków gazu z otrzymanego roztworu. W wyniku reakcji roztworu sody oczyszczonej z roztworem octu wydzielił się dwutlenek węgla, co przedstawia poniższa reakcja:

NaHCO3 + CH3COOH → CH3COONa + H2O + CO2↑

Zasada działania gaśnicy pianowej.

Do wykonania doświadczenia potrzebna jest soda oczyszczona, kwasek cytrynowy w proszku, woda, mydło w płynie oraz słoik z zakrętką. Wsypuje się torebkę sody oczyszczonej i 2 torebki kwasku cytrynowego do słoika, następnie wlewa się na to mydło w płynie, a potem ostrożnie wodę, tak aby nie miała kontaktu z sodą i kwaskiem. Kolejnym zadaniem jest wykonanie małego otworu w zakrętce, zakręcenie słoika i potrząsanie nim zatykając otwór palcem. Podczas potrząsania słoika, składniki mieszają się. Powstaje dwutlenek węgla, który powoduje „eksplozję piany” po zdjęciu palca z otworu.

Spalanie Magnezu

Magnez – pierwiastek chemiczny, metal ziem alkalicznych (druga grupa główna układu okresowego). Izotopy stabilne magnezu to ²⁴Mg, ²⁵Mg oraz ²⁶Mg.

Stopy magnezu – stopy, w których głównym składnikiem jest magnez. Stopy te cechuje niewielki ciężar właściwy (ok. 30% mniejszy w stosunku do stopów aluminium) i duża wytrzymałość mechaniczna. Te właściwości przesądzają o zastosowaniu tych materiałów w różnych dziedzinach przemysłu, takich jak: samochodowy (kierownice, obudowy manualnych skrzyń biegów,bloków silników), lotniczy, produkcja wózków inwalidzkich, sprzętu sportowego, jak i obudów, np. aparatów fotograficznych.
Stopy magnezu otrzymuje się stapiając magnez z dodatkami stopowymi. Do najpopularniejszych dodatków stopowych należą: aluminium, cynk, mangan i krzem. Oznaczenie przemysłowych stopów magnezu bazuje na na ich składzie chemicznym.


Tlenek magnezu (magnezja palona), MgO – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków zasadowych.
Związek ten w temperaturze pokojowej jest białą substancją krystaliczną. Otrzymany w temperaturze do 900 °C łatwo rozpuszcza się w kwasach i szybko uwadnia do wodorotlenku, który jest słabą zasadą. Po wyprażeniu staje się niereaktywny.

Tlenek magnezu można otrzymać poprzez spalanie magnezu. Reakcję ową można przedstawić według zapisu reakcji chemicznej:

2Mg + O₂ → 2MgO

Spalanie magnezu jest bardzo efektownym ale także niebezpiecznym doświadczeniem. Należy je wykonywać w niepalnym otoczeniu w łyżeczce do spalań lub na mniejszą skalę w pęsecie. Magnez podpala się z łatwością w płomieniu zapalniczki lub jeszcze łatwiej w płomieniu palnika gazowego. Po rozgrzaniu do czerwoności nagle pojawia się oślepiające białe światło, wtedy płomień można już odjąć, spalanie samo się podtrzymuje. Dmuchanie na płonący magnez rozpala go jeszcze bardziej, tak samo jak polanie wodą lub zanurzenie w dwutlenku węgla – są one po prostu redukowane. Podczas spalania dzięki wysokiej temperaturze powstaje silne światło, w tym UV. Dlatego nie wolno bez ochrony oczu patrzeć na to doświadczenie bezpośrednio z bliska.

Na filmiku ukazany jest proces spalania magnezu.

Węże Faraona

Czarne węże (ang. black snakes) to rodzaj fajerwerku, który nie wybucha, nie świeci, nie płonie ani nawet nie produkuje iskier. Bezpieczniejszy niż zimne ognie, a do tego można go zrobić w domu korzystając z produktów z kuchennej szafki. Nazywane również wężami faraona (ang. pharaoh snake), mimo swojej nieszkodliwości, robią naprawdę niezłe wrażenie.

Składniki:
- alkohol (spirytus lub wódka), lub benzyna do zapalniczek
- soda oczyszczona
- cukier puder
Powstający czarny wąż to nic innego jak popiół „nadmuchany” ditlenkiem węgla. Kiedy podpalamy wymieszane składniki (soda oczyszczona i cukier) zachodzą reakcje, w których produkowany jest CO₂ i woda, a w przypadku rozkładu wodorowęglanu sodu (soda oczyszczona) również węglan sodu.
2 NaHCO₃ -> Na₂CO₃ + H₂O + CO₂
C₁₂H₂₂O₁₁ + 12O₂ -> 12CO₂ + 11H₂O
To właśnie duża ilość CO₂ powstająca w trakcie rozkładu sody oczyszczonej nadaje jej właściwości spulchniających co szczególnie przydaje się w trakcie domowych wypieków.
Używając wymienionych składników nie musisz bać się żadnych toksycznych oparów. Jedyne co zostanie po całym eksperymencie to wąż z popiołu i zapach palonego cukru.
Prawdziwie imponujący efekt daje tradycyjny wąż faraona (ang. pharaoh snake/serpent). To pierwotna wersja czarnych węży, jednak stosowanie rodanku rtęci(II) [Hg(SCN)₂] jest szalenie niebezpieczne w związku z czym substancja ta została wycofana z produkcji fajerwerków.